de meest uitgebreide wereldwijde gegevens over de verspreiding van digitale technologieën zijn afkomstig van “Digital dividenden”, een recent rapport van de Wereldbank, dat Voor een grimmige lezing zorgt. Ondanks de snelle verspreiding van digitale technologieën blijft het internet ontoegankelijk en/of onbetaalbaar voor de meerderheid van de wereldbevolking: meer dan 4,3 miljard mensen wereldwijd hebben geen internettoegang, bijna twee miljard mensen gebruiken geen mobiele telefoon en bijna een half miljard mensen wonen buiten gebieden met een mobiel signaal.Nog opvallender is het feit dat uit een onderzoek onder deze kopnummers blijkt dat de verwachte “digitale dividenden” van de titel van het verslag — groei, banen, beter bestuur — nog lang niet op schema liggen. “Hoewel er veel individuele succesverhalen zijn, is het effect van technologie op de wereldwijde productiviteit, de uitbreiding van kansen voor de armen en de middenklasse en de verspreiding van verantwoord bestuur tot nu toe minder dan verwacht geweest,” zeggen de auteurs van het rapport. De productiviteitsgroei is vertraagd, de arbeidsmarkten zijn meer gepolariseerd en de ongelijkheid neemt toe, zowel in de rijkere landen als in de ontwikkelingslanden. En terwijl het aantal democratieën toeneemt, neemt het aantal vrije en eerlijke verkiezingen af.

hiervoor zijn een aantal redenen, waaronder “nieuwe” risico ‘ s rond digitale technologieën: gevestigde bedrijfsbelangen, monopolies, gebrek aan regelgeving en governance. Het grootste probleem blijft echter het grimmige feit dat zestig procent van de wereldbevolking nog steeds offline is en niet op een zinvolle manier kan deelnemen aan de digitale economie. Maar langetermijnoplossingen zijn verre van eenvoudig. Een van de belangrijkste inzichten uit de meer dan tien jaar durende pogingen om de ‘digitale kloof’ aan te pakken via initiatieven in de ontwikkelingslanden — waar de bestaande onderwijsstructuren, met name in plattelandsgebieden, vaak als ontoereikend werden beschouwd — is dat het simpelweg aanbieden van technologie, hoewel uiteraard essentieel, lang niet genoeg is.Het OLPC-programma (One Laptop per Child) was bijvoorbeeld een van de meest ambitieuze initiatieven voor onderwijshervorming die de wereld ooit heeft gezien. Het programma ontwikkelde een radicaal nieuwe goedkope laptop en bevorderde plannen om de computer in de handen van honderden miljoenen kinderen over de hele wereld te zetten, ook in de meest verarmde landen. OLPC oprichter Nicholas Negroponte werd geciteerd als te zeggen: ‘Je kunt een kind een laptop die is aangesloten en lopen weg.’Mark Warschauer en Morgan Ames, in hun 2010 studie van het project:’ Can OLPC Save The World ‘ s Poor?’, bekritiseren ze het project als een van een opeenvolging van technologisch utopische ontwikkelingsprojecten die tevergeefs geprobeerd hebben complexe sociale problemen op te lossen met al te simplistische oplossingen: ‘het ter beschikking stellen van individuele laptops is een utopische visie voor de kinderen in de armste landen,’ concluderen ze.In’ Rethinking the Digital Divide ‘ stelt Warschauer voor om van een ‘access’-model, gebaseerd op de beschikbaarheid van een apparaat met internetfunctie, over te stappen op een model dat het vermogen van mensen om gebruik te maken van dat apparaat om zinvolle sociale praktijken uit te voeren in aanmerking neemt.: ‘Die mensen die niet kunnen lezen, die nooit hebben geleerd om een computer te gebruiken, en die geen van de belangrijkste talen die de inhoud van het internet domineren kennen, zullen moeite hebben om zelfs online te komen veel minder productief gebruik van het internet,’ schrijft hij. Warschauer citeert Walter Bender, voormalig president software and content voor OLPC: ‘het bouwen van een leeromgeving is hard werken… om wortel te schieten, moet het een langdurige gemeenschapsinspanning zijn. Als je het presenteert als: “we gaan computers aan kinderen geven”, is het verhaal niet voldoende. De sleutel tot succes is echt een holistische benadering van de servers, de infrastructuur, de logistiek, de software, de voorbereiding en training, de pedagogie, en de gemeenschap die dit allemaal gebruikt.”

deze nadruk op een breder, op de maatschappij gebaseerd standpunt klopt met Kentaro Toyama ‘ s theorie dat technologie alleen maar de onderliggende Intentie van elk initiatief versterkt, het opnieuw openen van vragen over macht, controle en de relatie tussen arbeid en kapitaal: oude bugbears die nooit verdwenen. Verdere perspectieven zullen zich ontvouwen als de blogserie verder gaat.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.