język jest estetycznie użytecznym narządem znajdującym się w jamie ustnej. Może poruszać się w skomplikowany sposób z bardzo małym zmęczeniem. Wiele badań nad technologiami wspomagającymi obsługiwanymi przez język nazywa się interfejsem komputerowym język-człowiek lub interfejsem język-maszyna (ang. „tongue-Human computer interface”, TMI) dla osób sparaliżowanych. Jednak wiele z nich to natrętne systemy składające się ze sprzętu, takiego jak czujniki i znacznik magnetyczny umieszczony w jamie ustnej i na języku. Stąd te podejścia mogą być irytujące, estetycznie nieatrakcyjne i niehigieniczne. W tym badaniu dążyliśmy do opracowania naturalnego i niezawodnego interfejsu język-maszyna, wykorzystującego wyłącznie potencjały glosokinetyczne, poprzez zbadanie sukcesu algorytmów uczenia maszynowego do sterowania językiem 1D lub komunikacji w oparciu o technologie wspomagające. Potencjalna reakcja glosokinetyczna powstaje poprzez dotknięcie końcami języka ścianek policzkowych. W badaniu tym wzięło udział ośmiu zdrowych, nieleczonych wcześniej mężczyzn i dwie kobiety w wieku od 22 do 34 lat. Liniowa Analiza dyskryminacyjna, maszyna wektorów nośnych i K-najbliższy sąsiad były wykorzystywane jako algorytmy uczenia maszynowego. Wówczas największy wskaźnik sukcesu osiągnięto z dokładnością do 99% dla najlepszego uczestnika w maszynie nośnej. Badanie to może służyć osobom niepełnosprawnym do sterowania urządzeniami wspomagającymi w naturalny, dyskretny, szybki i niezawodny sposób. Ponadto oczekuje się, że TMI oparte na GKP mogą być alternatywnym kanałem sterowania i komunikacji dla tradycyjnych interfejsów mózg-komputer opartych na elektroencefalografii (EEG), które mają znaczące niedoskonałości wynikające z sygnałów EEG.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.